Zwyrodnienie stawów (artroza) to choroba, na którą cierpi wielu ludzi w średnim i starszym wieku. Występowanie w młodym wieku zmiany zwyrodnieniowej stawu jest następstwem wady wrodzonej stawu np. dysplazji czyli nieprawidłowego rozwoju stawu lub przebytego urazu stawu i jego najbliższej okolicy. Szacuje się, że połowa ludzi w wieku powyżej 50 –ciu lat ma artretycznie czyli  zwyrodnieniowo zdeformowane stawy. Częściej występują u kobiet niż mężczyzn. Proces rozwoju choroby może trwać latami, a czynników powodujących schorzenie jest wiele. Choroba zwyrodnieniowa dotyka najczęściej stawów kręgosłupa, stawu biodrowego i kolanowego i stawów kończyny górnej.

Leczenie  zmian zwyrodnieniowych stawów należy podjąć już wówczas, gdy mamy kłopoty z rozruszaniem się po pozostawaniu w jednej pozycji przez jakiś czas, czujemy napięcie mięśni, sztywność i „strzelanie” w stawach.

Leczenie zachowawcze farmakologiczne i rehabilitacyjne może przynieść poprawę. Jeżeli  postępowanie zachowawcze nie przynosi spodziewanej poprawy należy rozważyć leczenie operacyjne.

Kwalifikację do leczenia operacyjnego i przedstawienie pacjentowi sposobu leczenia operacyjnego podejmie lekarz ortopeda po wykonaniu badań lekarskich w tym badania     rentgenowskiego.

W obecnym stanie wiedzy i możliwości technicznych lekarz ortopeda ma do zaproponowania różnego rodzaju leczenie operacyjne chorego stawu w zależności od stwierdzonych zmian stawu, wieku i dotychczasowej aktywności pacjenta. Celem leczenia operacyjnego jest poprawa sprawności ruchowej stawu ,zmniejszenie lub usuniecie dolegliwości bólowych ze strony chorego stawu.

Po leczeniu operacyjnym konieczne jest leczenie rehabilitacyjne będące istotnym uzupełnieniem leczenia chorego stawu.